vinyl microstore is back

σήμερα άνοιξε πάλι τις πόρτες του το βάινιλ μάικροστορ. από τις 12 το μεσημέρι

έχει και λάιβ. στις 20.30. us girls. ελπιδοφόρο καμ μπακ. τα λέμε εκεί απόψε..

14 | oct | 2010

12:00 | vm doors open

20:30 | u.s. girls [live]

entrance | free

wine | beers

oh children

Είδα τούς Oh Children χτες βράδυ.
Έπαιζαν για ένα κοινό 19 ατόμων.
Μια απο εκείνες τις εμπειρίες για λίγους και καλούς απ' ό.τι αποδείχτηκε.
Έπαιξαν όλο το album τους και μάς αποχαιρέτισαν.

Solomon Burke meets JSBX

Ο βασιλιάς της σόουλ είναι νεκρός...Ζήτω ο βασιλιάς.

Ο Solomon Burke "επανήλθε" το 2002 στο προσκήνιο με ένα άλμπουμ στο προσωπικό αγαπημένο label, τη Fat Possum.

Το όνομα αυτού Don't Give Up On Me και περιλάμβανε μια σειρά απο κομμάτια των Tom Waits, Brian Wilson, Van Morison και άλλων εκλεκτών.

Το άλμπουμ αυτό επανέφερε τον θόρυβο γύρω απο το όνομα του, και ο βασιλιάς έκανε μια σειρά απο συναυλίες στην Ευρώπη.

Στις 31 Ιανουαρίου 2003, ο Burke έπαιξε στο Royal Festival Hall Λονδίνου, παρέα με τη σημαντικότερη μπάντα όλων των εποχών, τούς Jon Spencer Blues Explosion (JSBX).

Εκείνο που αρχικά φάνταζε αταίριαστο μετατράπηκε σε μια πανδαισία, αλλά ας τα πιάσουμε απο την αρχή.

Το Royal Festival Hall είναι χώρος ανάλογος του Μεγάρου Μουσικής χωρίς τις προγραμματικές αγκυλώσεις.

Το κοινό ήταν καθιστό, και αποτελούνταν απο οποιονδήποτε μπορούσες να φανταστείς.

Πρώτοι εμφανίστηκαν οι Explosion, οι οποίοι έπαιξαν αυτό που ένας γνωστός αποκαλούσε "ακουστική πορνεία". Δε "σεβάστηκαν" το χώρο, ή το "κοινό". Έπαιξαν κομμάτια απο το σύνολο της δουλειάς τους, με έμφαση στο τερατολάγνο Plastic Fang (2002). Δεν είχα ξαναδεί κάτι ανάλογο.

Στη συνέχεια εμφανίστηκε ο καθιστός (στον θρόνο) βασιλιάς και ξεσήκωσε το χώρο για τα καλά.

Έπαιξε κομμάτια απο πενήντα χρόνια δουλειάς, και θυμάμαι έντονα τα "None of us are free", "Cry to Me", Down in the valley", "Don't Give Up on Me", "Everybody needs somebody to love".

Ο ιερέας και διπλωματούχος νεκροθάφτης (!) με τα 19 παιδιά και τα 90 εγγόνια μάς χάρισε μια μυσταγωγική, καθαρτήρια εμπειρία, ανάλογη με τα live των Flaming Lips, και Mercury Rev.

Κάποια στιγμή κάλεσε στη σκηνή τούς Explosion, και αν και το πράγμα φάνταζε αντιφατικό, οι μπάντες έδεσαν στην εντέλεια, με τον Judah Bauer να παίζει μια κιθάρα βουτηγμένη βαθειά στην παράδοση, και τον Russel Simmins να παίζει ντραμς παρέα με τον ντράμερ του βασιλιά. Η σχέση του Bauer με την παράδοση επιβεβαιώθηκε και το 2008, όταν τον είδα να συνοδεύει την Cat Power στον παραδοσιακό κύκλο κομματιών και διασκευών που παρουσίαζε τότε.

Θυμάμαι το πώς όλοι μαζί εκείνο το βράδυ έπαιξαν το Stand By Me, και αποχαιρετώ τον βασιλιά.

Όταν ο Solomon Burke μάς αποχαιρέτισε το βράδυ εκείνο, οι JSBX συνέχισαν μόνοι, διώχνωντας (!) πολύ κόσμο και δημιουργώντας τέτοια όχληση που οι σεκιουριτάδες ενοχλήθηκαν απο τις εντάσεις της μουσικής.

Τον βασιλιά τον είδαμε και στο Ηρώδειο το 2006, παρέα με τούς Blues Brothers Band, σε ένα απο εκείνα τα double bill που δεν ξεχνάς.

Οι τελευταίοι είχαν κάνει μεγάλη επιτυχία το "Everybody needs somebody to love" , μέσω της ταινίας The Blues Brothers (1980), που κακά τα ψέματα, είναι δείγμα μεγάλου σινεμά.

Να κουράσω ένα κλικ ακόμα, λέγοντας ότι αυτό το κομμάτι έγινε γνωστό απο τούς πρώιμους Rolling Stones, την πιο ΠΑΡΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ μπάντα που έχω ακούσει.

Ένα μεγάλο χαίρε σε έναν μουσικό ογκόλιθο (χωρίς ίχνος ειρωνείας).

RIP King

KALY LIVE DUB

Λοιπόν, ως αντίβαρο και στο προηγούμενο (μου) ποστ, είναι νομίζω καιρός να καταπιαστούμε λίγο με τη γαλλική dub σκηνή. Κάτι που ήθελα να κάνω από τα ξεκινήματα κιόλας αυτού του ταπεινού blog. Γιατί είναι αστείο να κάνουμε, κι εγώ μαζί, θεό τον κάθε Ramadanman και Komonazmuk και σχεδόν να αγνοούμε μια ολόκληρη παράλληλη dub σκηνή μερικές εκατοντάδες μίλια νοτιοδυτικότερα του Bristol. Θα μου πεις αυτοί παίζουν dub-whatever, οι επιρροές τους όμως έρχονται περισσότερο από το d'n'b και και άλλους αστικούς ήχους, παρά από τη μετεξέλιξη του dub, αυτή καθεαυτή.

Η αφορμή λοιπόν για το παρόν ποστ βρέθηκε μετά τη χθεσινή ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΗ εμφάνιση των Kaly Live Dub. Έχοντας ακούσει τις μουσικές τους και παρακολουθήσει εκτεταμένα αποσπάσματα από τις ζωντανές τους εμφανίσεις, με την ευγενική χορηγία του dubhead Χρίστου, ήξερα τι να περιμένω. Τώρα έχοντας και προσωπική εμπειρία, μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για μια από τις δυνατότερες performance, πάνω στη heavy μουσική.

Οι KLD μαζι με τους High Tone, EZ3kiel κλπ μαζεμένοι όλοι στην ανεξάρτητη Jarring Effects με έδρα τη Lyon αποτελούν εδώ και πάνω από μια δεκαετία τον πυρήνα της δημιουργικής ηλεκτρονικής dub στη Γαλλία. H βασική διαφορά με το Βρεταννικό dubstep είναι η παρουσία ζωντανών οργάνων, παρέα με τα κοντρόλς, κάτι το οποίο έχει καταλυτική διαφορά στη μεταφορά της ενέργειας σε κατάσταση λάιβ.

Αυτά τώρα μπορεί να ακούγονται αστεία για κάποιον που γνωρίζει, νομίζω όμως ότι οι KLD έχουν ξεφύγει τόσο μουσικά και ποιοτικά που επιβάλλεται να τους δώσουν τη δέουσα προσοχή επιτέλους και στη χώρα μας, κατά προτίμηση ζωντανά! Σκοπός του ποστ δεν είναι να παρουσιάσει μια ολόκληρη μουσική σκηνή μιας χώρας, θα περάσω όμως δυο άλμπουμ των KLD προς κάθε ενδιαφερόμενο:

Το λάιβ Στη Σκηνή του 2007 που καταγράφει τις μέχρι τότε πειραματικές τους αναζητήσεις, αλλά και το φρέσκο και φανταστικό Φωτίζοντας τις σκιές! Enjoy λέμε!

(a)void ?

(a)void?

a void?

enter the void at your own risk...

Small Black

H πρώτη φορά που άκουσα για τους Small Black ήταν ένα νεφελώδες βράδυ του Ιούνη καθώς συζητούσα για μουσική με τον Κωνσταντίνο. Μου μίλησε με τόσο ενθουσιασμό για αυτούς τους πιτσιρικάδες από το Brooklyn (που συνεχίζει να είναι η σύγχρονη indie Μέκκα) όπως και για τον Washed Out, που τα EP τους ήταν κατεβασμένα ήδη το επόμενο πρωί. Ειδικά το EP των Small black το άκουγα ασταμάτητα στις καλοκαιρινές βόλτες στο νησί. Πολλοί προσπάθησαν να κολλήσουν ταμπέλες στην μουσική τους κατατασσοντάς τους είτε στο chillwave , είτε στην fog-pop, αλλά η αλήθεια είναι οτι αποτελούν ιδανική παρέα για το τελευταίο καλοκαιρινό ποτό στο μπαλκόνι, ενώ εμφανίζεται ο ηλίος. Λίγο πριν τους Delorean δηλαδή.

Το νέο τους άλμπουμ ονομάζεται New Chain, με πρώτο single το υπέροχο Search Party.

E

Ενώ λοιπόν ανασκαλεύουμε το παρελθόν, το soft bulletin και τις εποχές της ευφορίας και ευημερίας, έπεσε στην αντίληψή μου με μικρή καθυστέρηση μια καινούργια τριλογία ..από τα παλιά. Αυτή που κυκλοφόρησαν πέρυσι και φέτος οι Eels, μια συμπαθέστατη μπάντα, από τον καιρό που ως αντίβαρο στους radiohead έλεγε πως δε γουστάρει τραγούδια για τη μελαγχολία και το κλάμα. Προσωπικά, τώρα που για έναν απροσδιόριστο λόγο η μουσική που ακούγεται στο σπίτι είναι περισσότερο μελωδική από παλιά, με λιγότερα βαριά μπάσα, τα τραγούδια τους μού κάνουν. Πόσο μάλλον όταν η μέρα ξεκινάει με ψιλόβροχο και τελειώνει με ψιλόβροχο!

Τα Hombre Lobo (2009), End Times (2010) και Tomorrow Morning (2010) βρίσκονται εύκολα με ένα search για όποιον ενδιαφέρεται. Εδώ λχ υπάρχει το τρίτο σε λίμιτεντ εντίσιον.

bicycle film festival

BICYCLE FILM FESTIVAL

μια γιορτή του ποδηλάτου μέσα από τον κινηματογράφο, τις τέχνες και την μουσική

από τις 11 έως τις 14 Νοεμβρίου

στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Το Βicycle Film Festival είναι ένα διεθνές πολιτιστικό φεστιβάλ με κεντρικό θέμα το ποδήλατο.Ξεκίνησε στην Νέα Υόρκη πριν από 10 χρόνια θέλοντας να γιορτάσει την αναδυόμενη ποδηλατική κουλτούρα μέσα από την μουσική, την μόδα, την τέχνη και φυσικά τον κινηματογράφο.

Πλέον το Bicycle Film Festival ταξιδεύει σε περισσότερες από 30 χώρες σε όλο τον κόσμοετησίως. Από τις 11 έως τις 14 Νοεμβρίου θα βρεθεί για πρώτη φορά και στην Αθήνα, με ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόγραμμα που θα περιλαμβάνει προβολές, ποδηλατοβόλτες, ποδηλατικούς αγώνες, BMX επιδείξεις, ανοιχτές συζητήσεις, parties, συναυλίες και μια εικαστική έκθεση με θέμα και έμπνευση, τι άλλο; το ποδήλατο.

Πιο συγκεκριμένα οι παράπλευρες δράσεις του πρώτου επί ελληνικού εδάφους BFF θα περιλαμβάνουν ποδηλατοβόλτες με τους FREEDAY, BMX jam με τους Gutless BMX και την ομάδα της VANS, GENTLEMAN’S RIDE σε συνδιoργάνωση με το περιοδικό ΜΒΙΚΕ – ένα μη ανταγωνιστικό ride με κούρσες στο στυλ των BREVETS, καθώς επίσης και τον πρώτο επίσημο αγώνα CYCLOCROSS στην Αθήνα από τον ποδηλατικό σύλλογο ΘΗΣΕΑ στην Πανεπιστημιούπολη Ζωγράφου.

Το βάρος βέβαια του Φεστιβάλ πέφτει στο εκλεκτικό πρόγραμμα των προβολών του, που φέτος περιλαμβάνει ταινίες όπως οι: “Birth Of Big Air” σε παραγωγή Spike Jonze για τον θρύλο του BMX Matt Hoffmann, “Riding the Long White Cloud” για μια παρέα pro skateboarders σε ένα skate trip με ποδήλατα, “Line of Sight” για τον θρύλο των alleycat races Lucas Brunelle, “Cyclocross Meeting” για αυτούς που αρέσκονται στις λάσπες καθώς επίσης και τις πολυαναμενόμενες fixed gear ταινίες “Tokyo to Osaka” και “Empire”. Tρέιλερ για όλες τις ταινίες του Φεστιβάλ μπορεί να δει κανείς στο www.bicyclefilmfestival.com

Όπως επίσης να φτιάξει και τη δική του! Με την ενότητα FUN BIKE SHORTS, το φεστιβάλ προτρέπει καθημερινούς ανθρώπους να φτιάξουν την δική τους ποδηλατική ταινία μικρού μήκους ενώ με την ενότητα URBAN BIKE SHORTS αναδεικνύει την άνθηση της αστικής ποδηλασίας δίνοντας βήμα σε ομάδες freestyle, ΒMX, fixed gear και trial. Αυθεντικά grassroots φεστιβάλ, το BFF επιδιώκει ν’ ανακαλύψει το ποδηλατικό δημιουργικό πνεύμα κάθε πόλης που επισκέπτεται.

Επιπλέον η ελληνική έκδοση του Φεστιβάλ θα περιλαμβάνει και μια GREATEST HITS ενότητα, δίνοντας την δυνατότητα στο κοινό να παρακολουθήσει ορισμένες από τις καλύτερες ταινίες που έχει φιλοξενήσει στα δέκα χρόνια του παγκοσμίως. Όλα αυτά στις εφοδιασμένες με τα πλέον εξελιγμένα συστήματα εικόνας και ήχου αίθουσες του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.

Με το τέλος των προβολών καθημερινά η δράση θα μεταφέρεται σε γνωστά στέκια της πόλης για μια σειρά από συναυλίες και parties, ανάμεσά τους το διάσημο Bikes Rock Party την Παρασκευή 12 Νοεμβρίου, των οποίων οι λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σύντομα.

Το BFF αγκαλιάζει όλες τις μορφές ποδηλασίας. Κούρσες, ΒΜΧ, fixed gear, cyclocross, touring, downhill, mountain, όλα βρίσκουν θέση στο πρόγραμμά του. Ως φεστιβάλ μεγαλώνει παράλληλα με την αστική ποδηλατική “φυλή” και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι φτάνει φέτος για πρώτη φορά στην Αθήνα, χρονιά που οι δρόμοι της πόλης είδαν περισσότερα ποδήλατα από ποτέ.

Σε σκοτεινές αίθουσες και στους δρόμους της πόλης το BFF σας περιμένει από τις 11 μέχρι τις 14 Νοεμβρίου και υπόσχεται μια γιορτή του ποδηλάτου και ατμόσφαιρα που δεν πρέπει να χάσετε. Τα λέμε λοιπόν εκεί!

χάρλεμ

Τρομεροί τύποι οι Harlem.

Παίζουν τη σωστή μουσική και μού αρέσουν ακραία.

Κάτι το γκαράζ, κάτι το ροκαμπίλυ, κάτι η σόουλ, το πέτυχαν το μίγμα.

Και έβγαλαν το Hippies σε ένα label που τον ξέρει αυτόν τον ήχο.

Η matador κάποτε κυκλοφορούσε τούς Jon Spencer Blues Explosion που δυστυχώς δεν είναι πλέον τόσο ενεργοί.

Αυτό που τώρα περιμένω είναι μια συναυλία των Χάρλεμ για να ολοκληρωθεί το βάπτισμα του πυρός.

race for the prize

Πρόκειται για κάτι πάρα πολύ σημαντικό.

Οι Flaming Lips παίζουν ολόκληρο το Soft Bulletin με πλήρη εξοπλισμό.

Δεν είναι λίγο όμως και το συνοδευτικό κομμάτι (Dinosaur Jr, Deerhoof) για κανέναν λόγο.

Πιστεύω ότι το 2011 έχει βρει τη συναυλία που θα το χαρακτηρίσει.

Home

a woman, a gun and a noodle shop...

Οι ταινίες του Ζαν Γιμού είχαν πάντοτε μεγάλο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα όταν έφτασαν στο στυλιστικό τους απόγειο με τα Hero (2002) και House of Flying Daggers (2004).

Το να κάνεις ριμέικ σε μια ταινία αποτελεί για μερίδα της κριτικής και του κοινού ένδειξη στερέματος των ιδεών απο μέρους μιας δημιουργικής ομάδας.

Διαφωνώ με αυτή την άποψη, γιατί κατά τη γνώμη μου ένα ριμέικ δεν αποτελεί παρά τον πιο υψηλό φόρο τιμής σε ένα φιλμ. Είμαι θερμός υποστηρικτής της σπουδαίας δουλειάς που έκανε ο Gus Van Sant με το καταπληκτικό Psycho (1998), όπου δημιούργησε πλάνο-πλάνο ένα ριμέικ της ταινίας του Χίτσκοκ. Περιττή για κάποιους, αλλά αριστοτεχνική άσκηση ύφους.

Το ίδιο ισχύει και για το Invasion of the Body Snatchers (1978) του Philip Kaufman, που είναι άπειρα πιο ενδιαφέρον απο την πρωτότυπη ταινία του 1956 (Don Siegel). Το πολύ ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι η συγκεκριμένη ταινία έγινε ριμέικ άλλες δύο (!) φορές απο τον Abel Ferrara (Body Snatchers 1993) και τον Oliver Hirschbiegel (Invasion, 2007), αν και καμία δεν είχε τη σκηνοθετική μαεστρία του Kaufman.

Οι αδερφοί Coen έφτιαξαν το Blood Simple (1984) και υπέγραψαν ένα απο τα σημαντικότερα νεο-νουαρ που έχουν γίνει. Ζήτησαν τη συνδρομή του Sam Raimi ο οποίος χρησιμοποίησε την ρόλερκοστερ κάμερα που τόν χαρακτήρισε στη συνέχεια.

To A Woman, a gun and a noodle shop δεν είναι παρά ένα αντάξιο ριμέικ της ταινίας που κάποτε αποκήρυξαν οι Coen. Η πλοκή εκτυλίσεται σε μία Κίνα του παρελθόντος, και ο Yimou έχει μεταφέρει άρτια τα βασικότερα στοιχεία της πρωτότυπης ταινίας σε διαφορετικές χωροχρονικές συντεταγμένες.

Εκείνο που μού έκανε περισότερο εντύπωση ήταν ότι κάποια απο τα σκηνοθετικά τεχνάσματα των Coen έχουν χρησιμοποιηθεί (καλώς) ατόφια και σε αυτή τη μεταφορά.

Οι όμορφες σινεφιλικές ασκήσεις αξίζουν μιας κάποιας προσοχής.

σέλτερ

Η Διεθνής Αμνηστία έχει ξεκινήσει μία ενδιαφέρουσα δράση για την υπεράσπιση των Ρομά της Ρουμανίας, στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Κατοικίας (4 Οκτωβρίου).

Θα άξιζε τον κόπο μία επίσκεψη στη σελίδα τους και μια συμμετοχή στη δράση.

Στο κάτω-κάτω της γραφής το να στερείς στον οποιονδήποτε το δικαίωμα σε μία στέγη είναι το λιγότερο γραφικό...

The Hub

Warpaint - Undertow

Halcyon Digest

Δεν ξέρω αν το Halcyon Digest είναι καλύτερο από το Μicrocastle (πιθανότατα όχι), δεν με ενδιαφέρει αν το Desire Lines κινείται στα ίδια πλαίσια με το Nothing Ever Happened (ένα από τα καλύτερα κομμάτια των 00s), το σίγουρο είναι όμως οτι ο μπάσταρδος ο Cox κατάφερε και έβγαλε ακόμα ένα σπουδαίο pop δίσκο. Είναι αλήθεια οτι την δική του σχέση ποιότητας-αριθμού κυκλοφοριών, είτε με τους Deerhunter, είτε με τους Atlas Sound, δύσκολα την συναντάς σήμερα στην δισκογραφία. Aλλά όπως λένε και οι φίλοι Laternative, αν ο κόσμος ήταν δίκαιος οι διάφοροι Killers του πλανήτη θα τον παρακαλούσαν να τους πάρει μαζί στην σκήνη ως support και ο Μπουμσόνκ δεν θα έπαιζε στον Παναθηναικό.

D.I.Y.

jim thompson - the killer inside me

Στο συγκεκριμένο ιστολόγιο υπήρχε ανέκαθεν ζωηρό ενδιαφέρον για το νουαρ σε όλες τις μορφές του.

Η αστυνομική λογοτεχνία μάς αφορούσε για τη λαβυρινθώδη αφήγηση της, τούς σκοτεινούς της τόνους και την κριτική της ματιά στα πράγματα.

Ο Jim Thompson με ενδιέφερε απο παλιά.

Είχα δει κάποιες απο τις ταινίες που βασίζονταν σε βιβλία του και είχα εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα.

Συγκεκριμένα το Grifters (1990) του Stephen Frears και το The Getaway (1972) του Sam Peckinpah.

Δεν είχα συνδέσει αμέσως τον συγγραφέα με τις ταινίες.

Στη συνέχεια διάβασα τα βιβλία και κατάλαβα ότι ο παράγοντας κινηματογράφος έπαιζε περαιτέρω ρόλο στην δουλειά του Thompson: Ήταν συνυπεύθυνος για το αριστουργηματικό, γεμάτο αφηγηματική οικονομία σενάριο του The Killing (1956), αλλά και για εκείνο του Paths of Glory (1957), αμφότερα του Stanley Kubrick.

Στη συνέχεια εντόπισα μια ταινία του Bertrand Tavernier (Coup de Torchon, 1981) που αν και βασιζόταν σε μυθιστόρημα του Thompson είχε μεταφέρει τη δράση της σε μια Γαλλόφωνη αποικία της Αφρικής

Αυτός ο σπουδαίος συγγραφέας που αναγνωρίστηκε μετα θάνατον άξιζε και αξίζει τόσο την προσοχή μας, όσο και τη συζήτηση για την υπέρβαση των ορίων της πολιτικής ορθότητας στο έργο του.

Αυτή η συζήτηση ξεκίνησε και πάλι στο τελευταίο φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, όταν ο Michael Winterbottom παρουσίασε την ταινία/διασκευή στο The Killer Inside Me.

Ένας μάστορας των ειδών όπως ο Winterbottom ήταν ο κατάλληλος για να φτιάξει ένα φιλμ νουαρ βασισμένο σε ένα αμφιλεγόμενο μυθιστόρημα.

Larger than life

[via]

The Friends of Eddie Coyle

8 χρονια bios

8 ετών λοιπόν το bios και αποφάσισε, προς τέρψιν του κοινού, να το γιορτάσει με ένα διήμερο φεστιβάλ και ένα διόλου ευκαταφρόνητο line-up. Ετοιμαστήκαμε που λέτε και πήγαμε στο χώρο ο οποίος άλλαξε αρκετά και εμφανισιακά αλλα και "ηχητικά". Καινούριο ηχοσύστημα για το οποίο όμως οι απόψεις διίστανται. Προσωπικά, τηρουμένων των αναλογιών με ΠΡΙΝ, έμεινα ικανοποιημένος ειδικά την δεύτερη μέρα.

.

Μπαίνω λοιπόν μέσα την πρώτη μέρα και περιμένοντας να ξεκινήσουν οι φλώροι moderat, τρώω μούτζα από τον φίλο Άγγελο γιατί έχασα το βλαστάρι της raster noton, byetone...Κρίμα πολύ κρίμα, γιατί όντως όπως πολύ εύστοχα σχολιάσαμε με τον φίλτατο, ο byetone στέλνει στο περίπτερο για καρέλια χρυσή κασσετίνα τους ήρωες του pitchfork και του ανούσιου glitch-IDM whatever των Sascha Ring και Gernot Bronsert, δηλαδή apparat και modeselektor αντίστοιχα.

Συγχαρητήρια λοιπόν μόνο και μόνο για αυτό τον τύπο.

Για να μην πολυλογώ περνάω κατευθείαν στο κεφάλαιο autechre.

Για κανά πεντάλεπτο κοιτούσα αποσβολωμένος τα αστέρια της έξυπνης χορευτικής μουσικής να παίζουν αυτοσχεδιάζοντας και να μας παίρνουν τα αυτιά. Πιστεύω δεν ήμουν ο μόνος που τουλάχιστον αρχικά δεν κατάφερα να λικνιθώ στους αυτοσχεδιασμούς του διδύμου. 'Οσο πέρναγε η ώρα όμως κατάφερνα να μπω στο κλίμα και όντως να γουστάρω. Απαθείς κι οι δύο σαν να τους ξίνησε το γάλα, απέδειξαν έστω κι έτσι ότι δικαίως θεωρούνται τα μεγαλυτερα αλάνια στο κουρμπέτι του ιι-ντι-εμ. Για αυτό ίσως και η warp τους φυλάει σαν κόρη οφθαλμού τόσα χρόνια. Με λίγα λόγια έμεινα ευχαριστημένος.

Στα παραλειπόμενα της βραδιάς, η ασφυκτική ατμόσφαιρα και οι τουλάχιστον 40 βαθμοί σε έκαναν να αισθάνεσαι ζώο επί σφαγή αλλά και το όμορφο ξύλο που έπεφτε στην είσοδο μπαρούτισε για λίγο την ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω αν όντως οι διοργανωτές είχαν προβλέψει σχέδιο ασφαλείας σε κατάσταση κινδύνου. Ελπίζω πως ναι. Επειδή συμβαίνουν εν Ελλάδι αυτά. Εξ ού και το σχόλιο...

Δεύτερη μέρα.

Ελάχιστα λιγότερος κόσμος ή μάλλον λιγότεροι τζαμπατζήδες. Πολύ πιο ευχάριστη ατμόσφαιρα αν και παίρνει το αυτί μου ότι έπεσε κράξιμο στο φέησμπουκ για την προηγούμενη βραδιά λόγω ελλειπέστατου εξαερισμού και όχι μόνο. Κράξιμο για τον ήχο αλλά και τους χαραμοφάηδες hipsterάδες που λίγο ακόμα και θα κρέμονταν σαν τα τσαμπιά απο τα ταβάνια.

Πετυχαίνω τον onra με το κολλητάρι του buddy sativa. Παγαίνω δίπλα στη σκηνή και αράζω. Δυνατά μπητάτα soulful hip hop κομμάτια αλλά και πετυχημένα ρεμίξ σε επιτυχίες των 80ς. Προσωπικό αγαπημένο ένα τελευταίο edit που έκανε στο nite and day του Al be sure, το οποίο το κατεβάζετε από εδώ. Ο buddy sativa στα κήμπορντς έδινε και έπαιρνε. Όσο πέρναγε κι η ώρα, το σετ μου έμοιαζε ολοένα και περισσότερο σαν μια τελευταία κυκλοφορία της stones throw. Ταλεντάρα ο onra. Καλή προθέρμανση για τον sufi και τον killer.

Μεγάλο hype, μεγάλες προσδοκίες. Αναμενόμενο.

Ο gaslamp μίξαρε και ο sufi είχε τα μικροφωνάκια του και τόσταρε. Ο κόσμος του έδωσε και κατάλαβε. Χορός και χοροπηδηχτά. Η ανυπόφορη ζέστη δεν πείραξε κανέναν. Έπαιξαν όλο σχεδόν το sufi and a killer αλλά και κάποια καινούρια από τον επόμενο δίσκο που βγαίνει το δεκέμβρη σε παραγωγή του σούφι. Ψυχιαδέλεια, σαΐκεντέλικ που λένε. Ο αεικίνητος σόουμαν γκάσλαμπ κλασσικά χτυπιόταν σαν τρελός και ο έτερος γκόντζα μοίραζε t-shirt και ίδρωνε και ξείδρωνε. Έγινε και ένα περασματάκι με κάποιους καινούριους ήχους από τη σκηνή του L.A., αλλά και από τη γλασκόβη και το rustie. Ωραίο λάιβ. Ίσως και να αντεπεξήλθε στις ορέξεις του αδηφάγου κοινού. Έτσι μου φάνηκε δηλαδής...παρόλες τις μεγάλες προσδοκίες.

Μετά το πέρας του λαίβ των αμερικάνων οι δυνάμεις μου με εγκατέλειψαν και προτίμησα να την κάνω χάνοντας την καλύτερη χθεσινή εμφάνιση. Της όμορφης ikonika. Κρίμα γιατί οι λίγοι και καλοί που έμειναν να την ακούσουν κάνουν λόγο για αποκάλυψη...!

Κρίμα!

Αυτά τα όλιγα. Ααα, μην ξεχάσω και την τιμή των 30 ευρώπουλων, τα οποία για το διήμερο ήταν άκρως τίμια. Και του χρόνου με υγεία και λίγο καλύτερη οργάνωση.

Real Love

ps: Λίκαρε ο νέος δίσκος των Deerhunter. Περισσότερα σύντομα...

Typewriter Art

Η καλλιτέχνις που κάνει αυτά τα σχέδια με την γραφομηχανή της λέγεται Keira Rathbone και εδώ μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για την περίπτωση της.

Zola Jesus - I cant stand