Kapa-Xi

Ασύλληπτη η καλλιτεχνική παραγωγή της διασποράς...

FILMS IN DUBLIN 1: CRAZY HEART

Ωραίο το Δουβλίνο. Πολύ πιο ενδιαφέρον απο το αδιάφορο Λονδίνο και πολύ πιο ακριβό. Έχει αέρα ηπειρωτικής Ευρώπης.
Φεστιβάλ κινηματογράφου στην πόλη (18-28/2), αλλά και ρετροσπεκτίβα Jeff Bridges στο Irish Film Institute. O τελευταίος είναι μάλλον ένας απο τούς πολύ σπουδαίους ηθοποιούς του σινεμά, που διαβάζει τον κατάλογο του εστιατορίου και αποπνέει ερμηνευτικό μεγαλείο.

Το "Crazy Heart" είναι μια τυπική ιστορία αυτοκαταστροφής και επαναφοράς, αυτά τα "redemption stories" που τόσο εκτιμά το Αμερικάνικο σινεμά και η λογοτεχνία. Ο πυρήνας του φιλμ είναι παρόμοιος με το "The Wrestler". Ένας σπουδαίος μουσικός της κάντρι περιοδεύει με ένα μικρό βαν την Αμερικάνικη επικράτεια, παίζει σε παρακμιακά μπαρ και ίσα που τα βγάζει πέρα. Τα παρακμιακά μπαρ έχουν την οργάνωση και την ηχοληψία του καλύτερου αθηναϊκού συναυλιακού χώρου, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Οταν γνωρίσει μια μουσικοκριτικό επαρχιακής εφημερίδας η τροπή της ζωής του πάει να αλλάξει, αλλά πρέπει να αντιμετωπίσει τα προβλήματα του (αλκοολισμός. επανασύνδεση με έναν χαμένο γιο κλπ.)
Ο τόνος της ταινίας είναι πιο ελαφρύς απο του "Wrestler" όπου ο επίλογος είχε τραγική διάσταση. To "Crazy Heart" δεν είναι όμως ελαφρύ ή προβλέψιμο. Μολονότι είναι γεμάτο απο κλισέ σε επίπεδο στόρι, το τελικό σενάριο μετατρέπει αυτά τα κλισέ σε αβαντάζ. Ο Jeff Bridges αλλά και οι υπόλοιποι παίζουν σωματικά, κινηματογραφικά, χωρίς θεατρικές νοθείες στο παίξιμο.
Η φωτογραφία της ταινίας αποτυπώνει στην εντέλεια τα εσωτερικά των επαρχιακών μπαρ, τους συναυλιακούς χώρους αλλά και τον ανοιχτό δρόμο. Μερικά πλαναρίσματα αλλά και χρωματικές συνθέσεις παραπέμπουν στον Edward Hopper αλλά και στον φωτογράφο Robert Frank που έμαθαν στούς Αμερικάνους πώς να βλέπουν τη χώρα τους. Η μουσική είναι του T-Bone Burnett, μουσικού που επανακαθόρισε την κάντρι και είχε διαπρέψει χρόνια πριν στο "O Brother Where art though?" των Κοέν. Το τελευταίο είχε ανεβεί και σαν παράσταση με τίτλο "Down from the mountain".

Amanaz: Africa

Ήθελα να γράψω γι αυτό το άλμπουμ εδώ και λίγες ημέρες, πριν λίγο συνειδητοποίησα ότι ο .φλπ έχει ήδη κάνει τη δουλειά για μένα! Πολύ μου αρέσει αυτή η διαρκής κινητικότητα μιας, μικρής είναι η αλήθεια, ομάδας ανθρώπων με κοινά ακούσματα και ανοιχτούς ορίζοντες. Υπάρχει σίγουρα μια υπερπροσφορά 'εκεί έξω' και ως εκ τούτου υπερχείλιση πολλής πληροφορίας, αλλά είναι φορές που η ποιότητα δεν μπορεί να κρυφτεί για πολύ!

Το 1975 στη Ζάμπια υπήρχε προφανώς ένα μπάντσο από stoners που μεγάλωσαν με velvet underground! Ονομάστηκαν Amanaz και κυκλοφόρησαν το LP Africa, το οποίο χάθηκε κάπου στη μετάφραση μέχρι που πρόσφατα επανακυκλοφόρησε και έκανε τη γύρα του σε διάφορα blogs.

Κάνε μια μικρή χάρη στον εαυτό σου, βάλε ένα κυριακάτικο καφεδάκι και πάτησε εδώ. Η μέρα σου μόλις έγινε λίγο πιο όμορφη!

Ελ Σι Ντι

Wake in Fright (a.k.a. Outback)

Στα πλαίσια του Glasgow Film Festival, είδα σήμερα το Wake in Fright του Ted Kotcheff. Ένας δάσκαλος περνάει λίγες μέρες σε μια ανύπαρκτη πόλη κάπου στην Αυστραλία. Χάνει όλα τα λεφτά του στον τζόγο, και ξεκινάει ένα τριήμερο αλκοόλ, παραλογισμού και βίας. Κλασική ταινία 70ς που μεχρι τώρα δεν ήταν διαθέσιμη πουθενά, σε αποκατεστημένη κόπια. Αυτή η εποχή του '70, είναι υπεύθυνη για έναν πολύ ιδιαίτερο τύπο σινεμά, με παράνοια, βία και πεσιμισμό. Παραδόξως, το συγκεκριμένο δεν ολοκληρώνεται με τρόπο ανάλογο των ταινιών του Πέκινπα. Θα μπορούσε όμως. Παρά την αγάπη μου για το σινεμά της εποχής, κάτι με απώθησε στο συγκεκριμένο. Δε μπορώ να πω ότι δεν αξίζει όμως. Καταπληκτική φωτογραφία, νευρώδες μοντάζ-παιδί της εποχής του, και αναπάντεχες γωνίες λήψεις. Ο Ντόναλντ Πλέζανς αναπόσπαστος ερμηνευτής ταινιών τρόμου ή παρόμοιων τάσεων. Στο παραπάνω λινκ μπορείτε να δείτε την ταινία ολόκληρη (όχι όμως και αποκατεστημένη).

an upload from a greyhound bus

Where Tears Come From

HONEY: trailer

Και το τρέιλερ για να έχετε μια εικόνα του για τι μιλάμε... Μην ξεχνάτε ότι το Μέλι είναι το τρίτο μέρος μιας τριλογίας της οποίας το πρώτο μέρος είναι ουσιαστικά το τελευταίο...

Honey/Autumn

To Τούρκικο σινεμά έχει μπει για τα καλά στις ζωές μας. Απ' όλα τα world cinemas έχω σταθεί εδώ και χρόνια σε αυτό με κορυφαίο στη δική μου λίστα το σινεμά του Semih Kaplanoglu.

Έφτιαξε την τριλογία Αυγό, Γάλα, Μέλι που ξεκινάει απο το τρίτο μέρος και καταλήγει στο πρώτο.

Το Μέλι πήρε τη Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο μόλις. Το Αυγό ήταν εκείνο που με είχε καθορίσει, και πίστευα ότι θα έπρεπε να είχε πάρει όλα τα βραβεία των Καννών το 2007. Με το Μέλι ο Καπλάνογλου καθιερώνεται σαν τον σημαντικότερο Ευρωπαίο filmmaker (που είναι...)

Μόλις γύρισα απο μια προβολή στο GFF. Πήγα να δω μια Τούρκικη ταινία ονόματι Autumn, ντεμπούτο του Οζκαν Αλπερ. Το ποιητικό σινεμά είχε καιρό να δει τέτοια μεταχείριση.

Εκτός απο ελάχιστα στοιχεία που προδίδουν ότι είναι πρώτη ταινία (κάποια πλάνα που "κλωτσάνε" στο δέσιμο τους) το φιλμ είναι ένα λυρικό αριστούργημα. Ο ακτιβιστής Γιουσούφ αποφυλακίζεται μετά την δεκαετή (!) καταδίκη του για τα πολιτικά του φρονήματα. Επιστρέφει δέκα χρόνια μετά σε ένα ορεινό χωριό. Βρίσκει τη χήρα πλέον μάνα του, και όλα όσα άφησε πίσω.

Η φωτογραφία της ταινίας έχει χρώμα και βάθος, και ένα κόκκο που προσδίδει στην ποιμενικότητα του περιεχομένου. Θα μπορούσα να βλέπω την ταινία ξανά και ξανά, χωρίς ήχο, για να μελετάω τα καδραρίσματα και τις χρωματικές της συνθέσεις.

Το Autumn είναι ήδη η ταινία που χαρακτηρίζει το 2010, αλλά και όσα συμβαίνουν στο μυαλό και στις σκέψεις μου τον τελευταίο καιρό.

Pan(a)tha

Pantha du Prince - Stick To My Side (feat. Panda Bear).mp3

Crisis

Σήμερα κάπου διάβαζα οτι ο φόβος είναι το τελευταίο καταφύγιο πολιτικών σε απόγνωση. Και οι αμήχανες αντιδράσεις θα προσέθετα εγώ. Εδώ ο Μαρία ο Αθνάρ σε τρυφερό ενσταντανέ.

25.03.2010

ΣΚΩΤΙΑ. ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2010.

Μερικές εικόνες που τράβηξα πριν περάσουν φώτοσοπ.

DR. ATOMIK

Γουστάρουμε Δρ. Ατόμικ παιδιώθεν...

ΚΟΡΟΒΕΣΗΣ

Οι φίλοι Μπάρουακ παρουσιάζουν μια πολύ καλή κουβέντα με τον Περικλή Κοροβέση.

Είναι σημαντικό που δίνουν έμφαση στο συγγραφικό του έργο.

ΕΛΙΓΟΛΑΝΔΗ

Την πρώτη φορά που άκουσα για την Ελιγολάνδη ήταν σε ένα επεισόδιο όπου οι Απαράδεκτοι πάνε σε τηλεπαιχνίδι.

Η Ελιγολάνδη έγινε ξανά επίκαιρη χάρη στους Massive Attack.

Οι υπεύθυνοι του Λονδρέζικου Μετρό αρνήθηκαν να διαφημίσουν το άλμπουμ στούς τοίχους του υπογείου, γιατί το εξώφυλλο μοιάζει με γκραφίτι. Περιεργίλες...

ΤΟ '10 ΤΟ ΚΑΛΟ.

Σπουδαία πράγματα κυκλοφόρησαν μέσα σε έναν και κάτι μόλις μήνα 2010.

Προμηνύεται σπουδαία χρονιά για τη μουσική.

Massive Attack, Flying Lotus, Gonja Sufi, Four Tet, G.S. Heron, και τόσα άλλα.

Είναι γεγονός ότι η ποιότητα της μουσικής παραγωγής είναι αντιστρόφως ανάλογη της κατάστασης της οικονομίας;

Me and the Devil

Η επιστροφή του καταραμένου ποιητή και πιονέρου του χιπ χοπ είναι γεγονός. Μετά από 16 χρόνια και έναν μακροχρόνιο εθισμό, που τον οδήγησε δύο φορές στην φυλακή κατα την διάρκεια των 00s, ο μεγάλος Gil Scott-Heron επανέρχεται με την κυκλοφορία του πρώτου σημαντικού δίσκου της χρονιάς (και δεκαετίας). Το I'm new here είναι η προσωπική κάθαρση του όπου το εκπληκτικό μέταλο της φωνής του δένει σε τέλεια αρμονία με τους υποχθόνιους ηλεκτρονικούς ήχους που ξεπετάγονται στο σύνολο των μόλις 30 απολαυστικών λεπτών που διαρκεί.

Aλήθεια πόσο θα μετρούσε να είχε συμπεριλάβει και μια διασκευή και σε αυτό;

νεολίμπεραλισμ

Καλημέρες με τον πιο απλή εξήγηση της έννοιας του νέο-φιλελευθερισμού
Για εισηγήσεις κι απορίες απευθυνθείτε στη Ντόρα

SPLITTING THE ATOM

To "Heligoland" είναι πολύ σημαντικό άλμπουμ.

Σημαντικότερο απ' ότι μοιάζει στην πρώτη ακρόαση.

Το 2010 θα είναι συναρπαστικό μουσικά όσο το 1997.

Σε αυτό συντείνει ο Gonja Sufi, οι Whitefield Brothers αλλά και

ο Ιπτάμενος Λωτός.

ΔΥΟ ΕΚΔΟΧΕΣ ΜΙΑΣ ΖΩΓΡΑΦΙΑΣ

Remove Ya

η μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία του κινηματογράφου

gonja sufi claims

buongiorno

ψιλοχαμός με το σούφι στην βλογκόσφαιρα
τα λένε καλύτερα
εδώ,
εδώ,
κι εδώ
κι κατεβάζεις απο εδώ

καριόλη σερίφη
υγ: ααα ρίξτε και μία ματιά εδώ
καριόλη σερίφη